Lublin: Gorąco wokół studentów z Afryki i burza po wpisie Krzysztofa Bosaka. Wiceprezydent i Nowa Lewica komentują, radny PiS chce konkretów

 

Radny miejski Tomasz Gontarz z klubu Prawa i Sprawiedliwości skierował do władz miasta interpelację "w sprawie skali umiędzynarodowienia lubelskich uczelni oraz zakresu pomocy udzielanej przez Miasto Lublin studentom zagranicznym i ich rodzinom". 

 

Według radnego - "Lublin chwali się rekordowym umiędzynarodowieniem uczelni, ale za hasłami o ponad dziewięciu tysiącach studentów zagranicznych kryją się pytania, na które Ratusz dotąd nie odpowiedział". Poprosił o podanie konkretnych danych: ilu studentów spoza Europy przyjeżdża dziś z całymi rodzinami, jakiej pomocy - łącznie z szukaniem mieszkań - udziela im miasto i ile to wszystko kosztuje podatnika. - O kierunku, w którym zmienia nasze miasto, nikt mieszkańców nie zapytał - mówi radny.

 

Radny zaznacza, że bezpośrednim impulsem stała się publiczna wypowiedź Wiktorii Herun, zastępczyni dyrektora Wydziału Strategii i Obsługi Inwestorów Urzędu Miasta Lublin i wieloletniej koordynatorki programu „Study in Lublin”. W drugim odcinku podcastu „Studenci zagraniczni w Polsce i w Lublinie”, opublikowanym 13 stycznia na kanale UMCS, urzędniczka opisała, jak zmienił się profil przyjeżdżających studentów. - Kiedyś student przyjeżdżał sam. Teraz studenci z takich krajów jak Afryka, India, Bangladesz przyjeżdżają z rodziną. Przyjeżdżają z mężem, z żoną, z dziećmi, więc to już nie tylko chodzi o pomoc w znalezieniu (…) miejsca w akademiku, ale też w ogóle całego mieszkania, wynajęcia - mówiła Wiktoria Herun w nagraniu, cytowana przez radnego w komunikacie dotyczącym interpelacji.

 

- Dowiadujemy się o tym przy okazji, z podcastu uczelnianego, a nie z oficjalnych danych przedstawionych radzie miasta czy mieszkańcom. To jest postawienie nas przed faktem dokonanym. Skoro pani dyrektor mówi o tym otwarcie, to znaczy, że taka jest polityka miasta — tylko dlaczego dowiadujemy się o niej ostatni? - pyta Tomasz Gontarz.

W interpelacji radny pyta o liczbę studentów zagranicznych w rozbiciu na każdą lubelską uczelnię, o kraje ich pochodzenia i o to, jak ta struktura zmieniała się przez ostatnie pięć lat. Osobny blok pytań dotyczy rodzin, które przyjeżdżają razem ze studentami. - Chcę wiedzieć, ilu ludzi realnie przyjeżdża i na jakiej zasadzie tu zostają całe rodziny. Czy miasto w ogóle to liczy, czy mówi o tym „na oko”? Jeśli urzędnicy pomagają wynajmować mieszkania rodzinom przyjezdnych, to ja chcę zobaczyć, ilu rodzinom, za czyje pieniądze i kosztem czego - mówi Gontarz.

Zwraca uwagę, że napływ nowych mieszkańców nie pozostaje bez wpływu na codzienne życie lublinian. Jego zdaniem wpływa na rynek wynajmu mieszkań, dostępność miejsc w żłobkach, przedszkolach i szkołach czy na usługi publiczne. Pyta, czy miasto prowadzi jakiekolwiek analizy skutków tej polityki.

- Mieszkaniec Lublina, który od pół roku nie może wynająć mieszkania w rozsądnej cenie albo szuka miejsca w żłobku dla własnego dziecka, ma prawo zapytać, jak to się ma do polityki ściągania kolejnych rodzin spoza UE. To nie są pytania zadane przeciwko komukolwiek. To pytanie o gospodarność i o kolejność — najpierw zadbajmy o mieszkańców, którzy tu są - podkreśla radny, akcentując "brak rozmowy z samymi lublinianami".  - I tu jest sedno: nikt nigdy nie zapytał mieszkańców Lublina, czy zgadzają się na taki kierunek rozwoju miasta. Czy ktoś z państwa dostał ankietę, był na konsultacjach, mógł powiedzieć „tak” albo „nie”? Lublin to miasto jego mieszkańców, a nie projekt wymyślony w gabinetach odrealnionych urzędników. O rzeczach, które zmieniają miasto na pokolenia, trzeba pytać ludzi, a nie stawiać ich przed faktem dokonanym - mówi Tomasz Gontarz.

Interpelacja zawiera również pytania o pieniądze: o łączną wysokość środków publicznych wydanych na program „Study in Lublin” i działania związane z umiędzynarodowieniem w ostatnich latach, o źródła ich finansowania oraz o to, ilu urzędników zajmuje się obsługą studentów zagranicznych i ich rodzin. Radny pyta też, czy przyjeżdżający rzeczywiście studiują, czy status studenta jest formalnością.

- Umiędzynarodowienie uczelni samo w sobie nie jest niczym złym. Przeciwnie - student z zagranicy, który naprawdę przyjeżdża się uczyć, to dla miasta wartość. Ale to działa tylko wtedy, gdy studiowanie jest prawdziwe, a nie jest wyłącznie na papierze - mówi Gontarz. - Mam poważne obawy, że w części przypadków zapisanie się na uczelnię służy nie nauce, tylko temu, żeby legalnie wjechać do Polski, dostać tytuł pobytowy i pójść do pracy. Jeśli ktoś jest „studentem” tylko z nazwy, nie chodzi na zajęcia i nie zdaje egzaminów, to nie jest żadne umiędzynarodowienie - to obchodzenie przepisów migracyjnych pod szyldem uczelni. I chcę wiedzieć, czy miasto i uczelnie w ogóle to kontrolują.

Radny domaga się danych weryfikujących realność studiowania: ilu studentów zagranicznych faktycznie zalicza kolejne semestry, jaka jest zdawalność i odsetek rezygnacji, ilu z zapisanych w ogóle kończy studia oraz kto - miasto, uczelnie czy administracja rządowa - sprawdza, że status studenta nie jest fikcją wykorzystywaną do legalizacji pobytu i podjęcia pracy. Pyta przy tym w szczególności o osoby przyjeżdżające z tzw. kierunków podwyższonego ryzyka migracyjnego.

- Niech prezydent i uczelnie pokażą liczby, a nie slogany o „mieście otwartym”. Ilu z tych tysięcy ludzi realnie studiuje, a ilu figuruje tylko na liście studentów? Jeśli wszystko jest w porządku, to dane to potwierdzą i sprawa się zamknie. A jeśli nie — mieszkańcy mają prawo wiedzieć, że pod hasłem umiędzynarodowienia dzieje się coś zupełnie innego i złego dla Lublina - kończy Gontarz.

Zastępca prezydenta: "Kłamstwo, manipulacja i polityka strachu"

Do sprawy odniósł się ponownie Tomasz Fulara.