W granicach województwa lubelskiego wskazano m.in. osiem odcinków wymagających działań do końca 2027 roku. Układ punktów widocznych na mapie (na końcu artykułu) pokazuje wyraźne skupienie w centralnej i południowo-wschodniej części regionu.
Najbliżej Lublina zaplanowano działania na Czechówce oraz Parysówce. Oba cieki znajdują się w strefie silnej presji urbanizacyjnej, dlatego ich przebudowa ma znaczenie dla retencji wód opadowych oraz ograniczania skutków gwałtownych spływów po intensywnych opadach. W praktyce oznacza to możliwość przywracania naturalnych brzegów, ograniczania umocnień technicznych i pozostawiania roślinności nadrzecznej.
Na północny wschód od stolicy regionu wyznaczono odcinek Tyśmienicy do Brzostówki. Ten obszar należy do większego układu dolinnego, gdzie poprawa warunków przepływu ma zwiększać zdolność zatrzymywania wody w krajobrazie rolniczym. Na mapie wyraźnie widoczny jest także obszar mokradeł Poleskiego Parku Narodowego, gdzie planowane działania dotyczą ochrony naturalnych procesów wodnych w terenach bagiennych.
W części wschodniej regionu zaznaczono Rów Mokry w rejonie Chełma. Odcinek ten znajduje się w strefie szczególnie podatnej na wahania poziomu wód gruntowych, dlatego planowane działania mają poprawić zdolność magazynowania wody w okresach suchych.
Południowa część województwa obejmuje Łabuńkę do Czarnego Potoku oraz Siniochę w pobliżu Zamościa. W tym rejonie dominują cieki przekształcone w przeszłości przez regulacje brzegowe, dlatego przewidywane są rozwiązania polegające na odtwarzaniu naturalnego przebiegu koryta i zwiększaniu kontaktu rzeki z terenami zalewowymi.
Na wschodniej granicy województwa wskazano także dopływ Bugu z Małkowa. Położenie tego odcinka ma znaczenie dla całego układu zlewni granicznej, ponieważ każde spowolnienie odpływu poprawia bilans wodny większego systemu rzecznego.
Mapa (poniżej) pokazuje trzy poziomy wpływu planowanych działań na retencję naturalną. Niektóre fragmenty mają wyższą rangę oddziaływania, zwłaszcza tam, gdzie rzeka zachowała jeszcze możliwość samoczynnego odtwarzania meandrów.
W praktyce renaturyzacja na Lubelszczyźnie będzie przebiegała trzema metodami. Tam, gdzie ciek zachował naturalne cechy, wystarczy ograniczenie ingerencji i pozostawienie procesów przyrodniczych bez dalszych prac utrzymaniowych. Na bardziej przekształconych odcinkach konieczne będzie usuwanie fragmentów umocnień brzegowych, odtwarzanie bystrzy i zwiększanie ilości drewna w korycie. W miejscach silnie wyprostowanych mogą pojawić się roboty ziemne odtwarzające zakola.
źr. IMGW
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.