Tomasz Okoń – sztukmistrz z Lubartowskiej

Pasję do naprawiania uczynił zawodem

„Naprawa Przedmiotów Zabytkowych Artystycznych Kolekcjonerskich”. Taki napis widnieje nad drzwiami lokalu przy ulicy Lubartowskiej 8 w Lublinie. Po przekroczeniu jego progu od razu widać, że to nie są puste słowa. Tutaj możemy poczuć się jak w pracowni prawdziwego mistrza w swoim fachu. W pomieszczeniu pełno narzędzi i przyrządów przydatnych w codziennej pracy. Zajmują liczne półki, wiszą na ścianach. Część skrywają charakterystyczne szuflady, jakby żywcem przeniesione z filmu "Kingsajz". Wszystko to razem tworzy niepowtarzalny klimat.

- Od zawsze wiedziałem, co chcę robić. Od małego dziecka. Rysowałem, malowałem. Nie mam wykształcenia plastycznego, ale chodziłem na ognisko plastyczne. Miałem wielu kolegów malarzy, rzeźbiarzy, historyków sztuki. W takim towarzystwie się obracałem. Zdobywałem wiedzę, więc trochę tak, jakbym studiował – opowiada Tomasz Okoń.

Tutaj potrzebne solidne rzemiosło

Pan Tomasz w przeszłości pracował w Teatrze Osterwy. Zajmował się dekoracjami. Później wyjechał do Niemiec. Gdy wrócił, zdecydował się na działalność na własny rachunek. Był początek lat 90., po czasach peerelowskiej stagnacji ludzie brali sprawy we własne ręce. W jego przypadku decyzja była trafiona. Zakład prowadzi już 34 lata. 

Z jakimi problemami zwracają się do niego klienci?

- Majsterkować można domu. Tutaj musi być solidne rzemiosło. Można się do mnie zwrócić z każdym problem, poza elektroniką. Aby tak było, stale muszę zdobywać wiedzę. To tak trochę, jak z językami. Jak się zna jeden, to później łatwiej nauczyć się innego. Podobnie jest ze mną, znam zawód jeden, drugi, trzeci i to się łączy – podkreśla.

Do jakiej kategorii zatem należy zawód wykonywany przez pana Tomasza? Rzemieślnik to za mało. Jak sam przyznaje, kiedyś w prasie określono go mianem „sztukmistrza”.

- Nie wiem, jak mnie można tytułować. Po prostu pracuję i się bawię, jakbym był małym dzieckiem w piaskownicy – uśmiecha się.

Do każdego z takim samym zaangażowaniem

Z jakimi problemami przychodzą mieszkańcy do warsztatu przy ul. Lubartowskiej? Najczęściej przynoszą zabytkowe przedmioty wymagające renowacji. Ale zdarzają się również sprzęty codziennego użytku. Pytamy, czy pan Tomasz w trakcie swojej zawodowej kariery trafił na przedmioty, które szczególnie zapadły mu w pamięć? 

- Miałem do czynienia z wieloma wyjątkowymi rzeczami, ale trudno mi wskazać konkretne. Może po prostu mi to spowszedniało? – przyznaje Tomasz Okoń. - Z pewnością do każdego podchodzę indywidualnie. Chodzi po prostu o rzetelną pracę. Staram się, zrobić jak najlepiej pracę do wykonania. 

Po wielu projektach i wielu latach może pojawić się wypalenie zawodowe. Czy także w przypadku pana Tomasza? 

- Ta praca mnie nadal bawi. Ale mam czasem wrażenie, że robię coś gorzej, choć klienci są zadowoleni. Chwilami czuję niedosyt, uważam, że mogłem wykonać zadanie lepiej – mówi.

Rzemieślnik, zawód bez przyszłości?

Czy ma następców? 

- Nie. Nie ma zainteresowania. Mam dwóch synów, którzy nie są zainteresowani tym, co robię. A wziąć ucznia do przyuczenia, to jest nieopłacalne, koszt jest bardzo duży. W przeszłości urządzałem kilka razy warsztaty. Jestem dumny, że nauczyłem pewną osobę tapicerstwa. Mogę powiedzieć, że mam swojego wychowanka – puentuje Tomasz Okoń.

Mapa punktów napraw w Lublinie  

Dzięki miejskiemu projektowi „Napraw, nie wyrzucaj” w Internecie znajduje się elektroniczna mapa punktów napraw w Lublinie. Służy mieszkankom i mieszkańcom miasta Lublin do łatwego i szybkiego odnalezienia przedsiębiorców oferujących usługi napraw lub odnawiania. Na liście m.in. szewc, krawiec, kaletnik i wielu innych. Na mapie zaznaczona 13 specjalności i 68 punktów.