Dom Pomocy Społecznej im. Wiktorii Michelisowej przy ul. Archidiakońskiej 7 powstał na początku XX wieku z potrzeby serca i wrażliwości fundatorki Wiktorii Michelisowej, która mając świadomość ówczesnej trudnej sytuacji materialnej emerytowanych nauczycielek przeznaczyła kwotę 30 tysięcy rubli na założenie schroniska dla tych kobiet.

Obecnie ta samorządowa jednostka organizacyjna Miasta Lublin zapewnia całodobową opiekę poprzez świadczenie usług bytowych, opiekuńczych i wspomagających dostosowanych do indywidualnych potrzeb mieszkanek.

- Na dzień dzisiejszy dysponuje 40 miejscami statutowymi dla osób w podeszłym wieku i przewlekle somatycznie chorych. Są to same panie - podkreśla Małgorzata Zembrzuska, dyrektor Domu Pomocy Społecznej.

Zobacz także: "Ani jednej więcej". Protest w Lublinie po śmierci ciężarnej Doroty [ZDJĘCIA]

Najczęściej w DPS-ie mieszkają panie w wieku powyżej 80 lat. Pni dyrektor podkreśla, że jedna z pań za chwilę będzie obchodzić setną rocznicę urodzin.

Historia Domu Pomocy Społecznej im. Wiktorii Michelisowej

Dom Pomocy Społecznej im. Wiktorii Michelisowej jest najstarszą tego typu placówką w Lublinie. Powstał na początku XX wieku z potrzeby serca i wrażliwości fundatorki, Wiktorii Michelisowej, która mając świadomość trudnej sytuacji materialnej emerytowanych nauczycielek w ówczesnych realiach, w tym braku środków i miejsca do życia po zakończonej pracy zawodowej, przeznaczyła kwotę 30 tysięcy rubli na założenie schroniska dla tych kobiet. Stąd napis na ścianie frontowej budynku: „Bene Merentibus Pax” – „Pokój Dobrze Zasłużonym”.

Śmierć fundatorki w 1910 r. przerwała realizację zamierzenia. Szczytną ideę przejął syn Wiktorii Michelisowej i jednocześnie wykonawca Jej testamentu. Przy wsparciu finansowym i rzeczowym Pani Marii Zielińskiej, działając w ramach Fundacji im. W. Michelisowej, rozpoczął w 1912 r. budowę kamienicy przy ul. Archidiakońskiej 7. Po I wojnie światowej ze względu na brak środków finansowych, Fundacja nie była w stanie ukończyć inwestycji. Budowę Domu sfinansował Katolicki Uniwersytet Lubelski uzyskując w zamian możliwość czasowego wykorzystania pomieszczeń Domu na bursę dla księży studentów zamieszkujących tu w latach 1924-1931.

Właśnie tutaj, w latach 1925-1929, mieszkał i pisał swoją pracę magisterską Prymas Tysiąclecia Kardynał Stefan Wyszyński. Po opuszczeniu Domu przez księży studentów, zaczęło w nim funkcjonować Schronisko dla Nauczycielek, którego statut został zatwierdzony przez ówczesne władze w 1933 r.

W 1941 r. zawarta została umowa pomiędzy Zarządem Fundacji im. W. Michelisowej, a Zgromadzeniem Sióstr Męki Pana Naszego Jezusa Chrystusa z Płocka, w której powierzono Siostrom prowadzenie schroniska. Siostry pracowały w Domu do 2007 r. W czasie wojny mieszkanki zostały ewakuowane do Nałęczowa, skąd powróciły po jej zakończeniu. W okresie powojennym placówka pełniła także funkcję internatu dla młodzieży szkolnej. W 1964 r. Dom został upaństwowiony i przekształcony w Dom Pomocy Społecznej dla przewlekle chorych. W 2000 r. również sąsiedni budynek przy ul. Archidiakońskiej 5 został zaadaptowany do potrzeb Domu.

Zmiany ustrojowe, które nastąpiły w Polsce po 1989 r. i związana z nimi reforma ustrojowa państwa, przekształciły Dom Pomocy Społecznej w samorządową jednostkę organizacyjną, podporządkowaną władzom Miasta Lublin.

Dom zbudowany jest na skarpie, z której rozciąga się panorama północno-wschodniego Lublina. Mieści się w dwóch kamienicach położonych w zabytkowym kompleksie Starego Miasta, pomiędzy klasztorem Ojców Dominikanów, a Placem po Farze. Placówka funkcjonująca jako samorządowa jednostka organizacyjna Gminy Miasta Lublin zapewnia całodobową opiekę poprzez świadczenie usług bytowych, opiekuńczych, wspomagających dostosowanych do indywidualnych potrzeb mieszkanek.

Dom Pomocy Społecznej (1)

Obchody 90-lecia najstarszego Domu Pomocy Społecznej w Lubli...