Nowy gmach dla więzienia
Zamek w Lublinie istniał od zamierzchłych czasów średniowiecza i był jedną z siedzib królów Polski. Stary gmach jednak uległ ruinie i w zasadzie całkowicie zniknął na początku XIX wieku. W latach 20 –tych XIX wieku zbudowano tu w zasadzie nowy gmach, z przeznaczeniem na więzienie Królestwa Polskiego podległego Rosji. Ze starego zamku została kaplica, donżon oraz fragmenty murów.
W taki sposób lubelski zamek stał się na ponad sto lat obiektem więziennym, którego nazwa budziła coraz większą grozę wśród Polaków. Do roku 1918 więzienie służyło zaborcom, przez większość czasu była to carska Rosja. Natomiast po odzyskaniu przez Polskę niepodległości było to więzienie kryminalne, gdzie osadzano również działających przeciwko Polsce komunistów. Szczególnie mroczny czas dla więzienia nastał w okresie II wojny światowej, gdy kontrolę nad gmachem i instytucją przejęła niemiecka władza okupacyjna. Przez więzienie w latach 1939 -1940 przeszło około 40 tysięcy osób, a w ostatnich dniach okupacji Niemcy rozstrzelali około 300 więźniów na terenie zamku.
Stara funkcja zostaje
Po wyzwoleniu Lublina przez Armię Czerwoną oraz tzw. Ludowe Wojsko Polskie nowe komunistyczne władze narzucone Polsce przez sowiecką Rosję szybko przejęły budynek na swoje potrzeby. Zamek pozostał więc więzieniem, a w jego celach, w których nie wyschła jeszcze krew niemieckich ofiar pojawili się Polacy, którzy sprzeciwiali się komunistom. Byli wśród nich żołnierze AK czy NSZ, działacze partii niewygodnych dla komunistów oraz inne niewygodne osoby. Bardzo szybko wróciły również kary śmierci, tym razem wymierzane Polakom przez Polaków.
Pierwsza egzekucja miała miejsce 15 listopada 1944 roku. Według danych Instytutu Pamięci Narodowej życie stracili wówczas związani z Armią Krajową: Tadeusz Benesz ps. „Lampa”, Franciszek Gadzała ps. „Marzec”, Stanisław Siwiec ps. „Edmund”. Od tej pory egzekucje nabrały tempa, a ofiary komunistycznego aparatu terroru chowano często w bezimiennych mogiłach na cmentarzu przy ulicy Unickiej, które dopiero współcześnie są odkrywane. W sumie w latach 1944 – 1954 przetrzymywano tu 35 tysięcy osób, z czego wykonano 180 wyroków śmierci. Dopiero w 1954 rozpoczęto proces likwidacji więzienia i przekształcenia Zamku w muzeum.
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.