Muzycy, księża, bojownicy o wolność, a nawet postacie prosto z książek. Lubelska nekropolia i jej tajemnice [zdjęcia]

Chociaż urodził się w Wilkowie, to zarówno on jak i jego rodzina związani byli mocno z Lublinem. Stryjem Kazimierza była biskup lubelski Franciszek Jaczewski, co z pewnością wpłynęło na jego decyzję o zamieszkaniu w Lublinie. Kazimierz był lekarzem, działaczem społecznym i kulturalnym oraz bibliotekarzem. Pracował w wielu lubelskich szpitalach. Dzięki niemu najpierw w mieście powstał gabinet fizykoterapii, później gabinet rentgenoterapii, gdzie zainstalowano pierwszy w Lublinie aparat rentgenowski, a ostatecznie laboratorium. Kierował osobiście  oddziałem chorób skórnych i wenerycznych. Jego imieniem nazwa jest ulica przy Państwowym Szpitalu Klinicznym nr 4. 

Ten wybitny etnograf i językoznawca nie pochodził z Lublina, lecz przybył tu zafascynowany gwarą,  obrzędami ludowymi oraz historią stolicy Lubelszczyzny. Przyczynił się do utworzenia Muzeum Ludowego i Biblioteki Publicznej w Lublinie, która obecnie nosi jego imię,  gromadził pamiątki historyczne związane z Lublinem z od XVII do XIX wieku. Zmarł wskutek wypadku drogowego i pochowany został w Lublinie, którym tak się fascynował. 

Był synem Karola Vettera, który pochodził ze spolonizowanej niemieckiej rodziny i który przybył do Lublina z poznańskiego. August wraz z bratem Juliuszem urodzili się już w Lublinie i po swoim ojcu przejęli jego browar oraz destylarnię wódek. Oprócz rozwoju imperium przemysłowego (w tym dzisiejszy browar Perła) August był filantropem. Dzięki niemu powstała w Lublinie szkoła handlowa, znana dzisiaj jako Zespół Szkół Ekonomiczny A i J Vetterów. Dzięki jego wysiłkom władze rosyjskie zezwoliły na naukę w szkole w języku polskim. Pochowany został na ewangelicko – augsburskiej części cmentarza. 

Uroczony w Lublinie Emil Plage zasłynął jako przemysłowiec i współtwórca fabryki produkującej samoloty. „Zakłady Mechaniczne E. Plage i T. Laśkiewicza” początkowo tworzyły kotły, jednak od roku 1920, jako pierwsza fabryka w odrodzonej Polsce wzięła się za tworzenie maszyn latających dla polskiego wojska oraz na rynek prywatny. Posiadali oni serię samolotów o jakże bliskiej sercu nazwie „Lublin”, a także przy okazji produkowali autobusy, jeżdżące miedzy innymi po Lublinie. Sam Emil Plage nie doczekał jednak złotego wieku swojej fabryki, gdyż zmarł w 1909 roku i pochowany został na ewangelicko – augsburskiej części cmentarza. 

Postać Piotra Ściegiennego została unieśmiertelniona w pieśni „Żeby Polska była Polską”. Był on księdzem rzymskokatolickim oraz działaczem niepodległościowym w czasach zaborów o nietypowych na księdza skłonnościach socjalistycznych. Był proboszczem na parafiach położonych na południu Lubelszczyzny, gdzie agitował przeciwko władzy zaborców. Za swoją działalność na rzecz niepodległości został zesłany na Syberię oraz pozbawienie stanu duchownego. Został nawet skazany na śmierć, ale ostatecznie wyrok zamieniono na zesłanie. Pod koniec życia zdołał uzyskać zgodę na powrót do Lublina oraz odzyskać godność kapłańską. Był kapelanem w lubelskim Szpitalu Bonifratrów, gdzie zmarł i pochowany został na Lipowej. 

Jan Mincel, a właściwie Johann Minzel był lubelskim kupcem o niemieckich korzeniach,  chociaż był silnie spolonizowany. Żył w Lublinie w XIX stuleciu. Jego syn uczestniczył w powstaniu styczniowym, za co został zesłany na Syberię Mincel był właścicielem kamienicy przy Krakowskim Przedmieściu 6, gdzie mieszkał i miał swój sklep z towarami kolonialnymi oraz galanterią. W tym samym czasie w Lublinie mieszkał Bolesław Prus, który uwiecznił go w swojej legendarnej „Lalce” jako Jana Mincla.  Został pochowany na rzymskokatolickiej części cmentarza. 

 Był polskim księdzem katolickim oraz filozofem religii. Żyjąc w carskiej Rosji starał się walczyć o pozycję Kościoła w tym nieprzyjaznym środowisku. Był rektorem Cesarskiej Rzymskokatolickiej Akademii Duchownej w Petersburgu. W końcowym okresie zaborów w 1918 roku rozpoczął formowanie przyszłego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Po jego formalnym powstaniu w lipcu 1918 roku został jego pierwszym rektorem. 

Był działaczem samorządowym, nauczycielem oraz członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Za swoją działalność był trzy lata na zesłaniu na Syberii. Od 1907 roku został zatrudniony jako nauczyciel matematyki w prywatnej żeńskiej szkole handlowej Apolonii Serebeckiej-Latosińskiej.  Był właścicielem prywatnego gimnazjum w Lublinie. W listopadzie 1918 roku Kunicki został komisarzem ludowym miasta Lublina z ramienia rządu Ignacego Daszyńskiego. Później był min. członkiem Rady Miejskiej. Zmarł w czasie II wojny światowej w 1941 roku. 

Był to polski kompozytor, autor tekstów i multiinstrumentalista urodzony w Lublinie w 1950 roku. Zasłynął jako wieloletni członek legendarnego lubelskiego zespołu Budka Suflera. Była autorem muzyki do większości znanych utworów tego zespołu. Chociaż mieszkał na co dzień w Kazimierzu Dolnym, co przez całe życie pozostawał związany z Lublinem. Zmarł w tym mieście w dniu 6 lutego 2020 roku i został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej. 

Znajduje się na wojskowej części cmentarza, zwanej cmentarzem przy ul. Białej. Powstała w roku 1993 po latach starań ze strony rodzin katyńskich. Upamiętnia 281 ofiar Katynia, które pochodziły z Lublina i jego okolic lub były związane z tymi terenami. Początkowo na tablicach znajdowały się nazwiska 260 ofiar, ale z biegiem lat wzrosła ona do 281. Jest miejscem corocznych obchodów rocznicy Zbrodni Katyńskiej. 

Znajduje się w pobliżu Mogiły Katyńskiej na wojskowej części cmentarza przy ul. Białej. Przez wiele lat istniała w sposób nieformalny, stworzona przez członków rodzin ofiar rzezi wołyńskiej. Walka o nadanie temu miejscu oficjalnego charakteru trwała przez wiele lat. Ostatecznie w roku 2026 dzięki wsparciu finansowemu ze strony IPN mogiła została dokończona i uroczyście odsłonięta. Złożono w niej ziemię z Ostrówek i Woli Ostrowieckiej – polskich wsi wymordowanych przez ukraińskich nacjonalistów.