Król daje szanse mniejszym
Na początku XIV wieku, w epoce rozbicia dzielnicowego Lublin coraz szybciej się rozwijał, korzystając ze swojego położenia na skrzyżowaniu szlaków handlowych idących ze wschodu na zachód. Istnieją hipotezy, że już w XIII wieku miało dojść do pierwszej lokacji miejskiej Lublina, jednak nawet jeśli nawet tak było, to nie przyniosło to długotrwałego efektu.
Zmienił to dopiero Władysław Łokietek, przyszły król Polski. Mianowicie w roku 1317 to on był najsilniejszym księciem na ziemiach polskich, dążącym z mozołem do zjednoczenia państwa. Kilka lat wcześniej książę musiał zmierzyć się z bardzo groźnym buntem niemieckich mieszczan w Krakowie. Władca zaczął więc stawiać na wspieranie mniejszych ośrodków miejskich. Lublin wsparł starania Łokietka o koronę królewską, za co został nagrodzony nadaniem praw miejskich.
Na niemieckim prawie
Stolica Lubelszczyzny została 15 sierpnia 1317 roku lokowana na prawie magdeburskim, czyli niemieckim. Był to bardzo popularny w Europie system nadawania praw miejskich, wzorowany na tym z miasta Magdeburg w Niemczech. W tamtych czasach był to najnowocześniejszy sposób zakładania nowych miast, powielany z Niemiec w większości nowozakładanych miast w Polsce.
Najważniejszym dla Lublina zapisem prawa było utworzenie odpowiednika dzisiejszego samorządu miejskiego. Lublin został wyłączony spod bezpośredniej władzy książęcych/królewskich urzędników, czyli kasztelana rezydującego na zamku lubelskim oraz wojewody sandomierskiego. Zamiast tego w mieście powstał urząd dziedzicznego wójta, który na mocy umowy zawartej z właścicielem miasta, czyli królem przejmował największą władzę nad sprawami wewnątrzmiejskimi.
Powstała także rada miejska, chociaż pierwsze pewne informacje o jej istnieniu pochodzą dopiero z roku 1377. Pierwszym wójtem był człowiek Łokietka Maciej z Opatowca. Ponadto książę zwolnił Lublin na 20 lat ze wszelkich opłat jak i uwolnił Lublinian z ceł na towary przewożone na terenie państwa. Na rzecz rozwoju gospodarczego miasta otrzymało ono około 2400 hektarów ziemi uprawnej i pastwisk dla bydła.
Rozkwit nowego miasta
Nadanie praw miejskich podniosło rangę Lublina w ramach państwa polskiego oraz przyczyniło się do rozwoju gospodarczego. Kiedy w roku 1320 Władysław Łokietek został koronowany na króla Polski, to potwierdziło, że Lublinianie postawili na właściwego „konia” w politycznych rozgrywkach. Syn Łokietka, czyli Kazimierz Wielki otoczył miasto murami obronnymi, a także wybudował w pełni murowany zamek.
Później w czasach Jagiellonów Lublin przeżywał swój złoty wiek, będąc ulubionym miejscem postoju władców podczas podróży z Krakowa do Wilna a w stuleciu XV stał się stolicą swojego własnego województwa, wydzielonego z sandomierskiego. Cały ten rozwój był możliwy dzięki wzorowanych na magdeburskich prawach miejskich nadanych w 1317 roku.
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.